ฝันถึงจันทร์ดวงเก่า...
จะมีใครบ้างที่ไม่ชอบยามค่ำคืน แต่ที่แน่ๆ คนๆ นั้นคงไม่ใช่ผมแน่...
ผมรักยามค่ำคืน ด้วยเหตุที่ว่ามันเป็นช่วงเวลาที่เปิดโอกาสให้เราได้เปิดประตูหัวใจ ให้ความรู้สึกต่างๆ ได้ออกมาเดินแฝงกายกลางความมืด โดยไม่มีใครมารบกวนมากนัก
ซึ่งก็ใช่ผมคนเดียวซะเมื่อไหร่ ที่จะรู้สึกแบบเดียวกันนี้ เพราะบรรดานักเขียน กวี ศิลปินทั้งหลายต่างนำเวลาค่ำคืนมาใช้เป็นฉากหลังในหลากหลายอารมณ์ ทั้งโศก สุข อบอุ่น เดียวดาย
ในฉากหลังทั้งหลายนั้น พระจันทร์ก็ถูกนำมาใช้ประกอบฉากอยู่บ่อยๆ
พระจันทร์เคยถูกนำไปแทนความรู้สึกคำนึงหาแผ่นดินเกิด (คิดถึงบ้าน - อัศนี พลจันทร์) แทนห้วงเหงาของหนุ่มสาว (ลมหนาวและดาวเดือน - ปนัดดา เรืองวุฒิ) เป็นสื่อเพื่อวอนขอสิ่งที่เคยหวัง (ขอจันทร์ -วิยะดา โกมารกุล ณ นคร)
ความใฝ่ฝัน ก็เป็นสิ่งหนึ่งที่ใช้พระจันทร์เป็นสัญลักษณ์...
*ฟากฟ้า... ค่ำคืนนี้เดียวดาย
ดวงดาวที่เรียงราย หลบหายไปแห่งไหน
ในคืนฝัน ฝันนั้นจันทร์ยังอยู่
ร้องเรียกเธออย... ไม่รู้ลืม
หากว่าคนได้เป็นดังที่คิด ชีวิตมันคงง่ายดาย
ด้วยความที่พระจันทร์ดูสวยงาม และอยู่สูงจากพื้นโลก ทำให้มันถูกใช้แทนความใฝ่ฝันอยู่เสมอๆ ด้วยความหวังว่าสักวันหนึ่งจะไปถึงความฝันอันสุกสว่าง และมองลงมายังจุดเริ่มต้น และวิถีทางที่เคยผ่านมันมาอย่างภาคภูมิใจ
แต่ความใฝ่ฝันก็เหมือนกับพระจันทร์ ตรงที่นอกจากจะมีด้านสุกสว่างแล้ว ยังมีอีกด้านที่ถ้าหากเรามองมันใกล้ๆ เราจะพบกับมัน...
*ฝันไปไกลเกินใจจะไขว่คว้าให้เป็นดังหวัง
ฝืนทำใจไม่เจ็บไม่ช้ำ กับทางที่คนกำหนด
กฎเกณฑ์ของใคร... กันหนอ
เพราะเจ้าความใฝ่ฝันมันอยู่ห่างตา มันจึงทำให้ใครหลายคนที่พยายามเดินเข้าไปหามันต้องพบกับความเหนื่อยล้าและผิดหวัง หรือแม้ว่าจะก้าวไปถึงสิ่งที่ตนเองคาดหวังแล้ว ในความสวยงามที่เราเห็นในระยะไกล ก็มีหลุมบ่อขรุขระ มีกรวดทรายอันหยาบกระด้างที่เราต้องทำใจยอมรับมัน
*แค่เหงา... เพราะดาวไม่ยอมส่องแสง
เพราะจันทร์ในคืนขงแรม ไม่เคยเปลี่ยนแปลงหัวใจ
ให้ใครที่ใจล้าแรง
ได้หลับฝัน ถึงจันทร์ดวงเก่า
ที่ส่องทางให้เราก้าวเดิน บนทางของตัวเราเอง...
แม้ในความจริง สิ่งที่เราใฝ่ฝันอาจกลายเป็นเพียงแค่โลกที่ไม่มีจริง แต่ความใฝ่ฝันก็ยังมีคุณค่าในแง่ที่ทำให้เรารู้ว่าอย่างน้อยที่สุด เราก็ยังรู้ว่าเราจะมีชีวิตเพื่อสิ่งใด และเรายังมีบางสิ่งบางอย่างที่สวยงามให้หัวใจยึดเหนี่ยว
เหมือนที่แม้ว่าเราจะรู้ว่าพระจันทร์ที่เราเห็นเป็นเพียงก้อนหินตะปุ่มตะปั่ม แต่จันทร์ในดวงใจก็ยังคงสวยอยู่นั่นเอง...
*(หมายเหตุ * มาจากเนื้อเพลง จันทร์ดวงเก่า ของวิศณุ เทศขยัน)
ผมรักยามค่ำคืน ด้วยเหตุที่ว่ามันเป็นช่วงเวลาที่เปิดโอกาสให้เราได้เปิดประตูหัวใจ ให้ความรู้สึกต่างๆ ได้ออกมาเดินแฝงกายกลางความมืด โดยไม่มีใครมารบกวนมากนัก
ซึ่งก็ใช่ผมคนเดียวซะเมื่อไหร่ ที่จะรู้สึกแบบเดียวกันนี้ เพราะบรรดานักเขียน กวี ศิลปินทั้งหลายต่างนำเวลาค่ำคืนมาใช้เป็นฉากหลังในหลากหลายอารมณ์ ทั้งโศก สุข อบอุ่น เดียวดาย
ในฉากหลังทั้งหลายนั้น พระจันทร์ก็ถูกนำมาใช้ประกอบฉากอยู่บ่อยๆ
พระจันทร์เคยถูกนำไปแทนความรู้สึกคำนึงหาแผ่นดินเกิด (คิดถึงบ้าน - อัศนี พลจันทร์) แทนห้วงเหงาของหนุ่มสาว (ลมหนาวและดาวเดือน - ปนัดดา เรืองวุฒิ) เป็นสื่อเพื่อวอนขอสิ่งที่เคยหวัง (ขอจันทร์ -วิยะดา โกมารกุล ณ นคร)
ความใฝ่ฝัน ก็เป็นสิ่งหนึ่งที่ใช้พระจันทร์เป็นสัญลักษณ์...
*ฟากฟ้า... ค่ำคืนนี้เดียวดาย
ดวงดาวที่เรียงราย หลบหายไปแห่งไหน
ในคืนฝัน ฝันนั้นจันทร์ยังอยู่
ร้องเรียกเธออย... ไม่รู้ลืม
หากว่าคนได้เป็นดังที่คิด ชีวิตมันคงง่ายดาย
ด้วยความที่พระจันทร์ดูสวยงาม และอยู่สูงจากพื้นโลก ทำให้มันถูกใช้แทนความใฝ่ฝันอยู่เสมอๆ ด้วยความหวังว่าสักวันหนึ่งจะไปถึงความฝันอันสุกสว่าง และมองลงมายังจุดเริ่มต้น และวิถีทางที่เคยผ่านมันมาอย่างภาคภูมิใจ
แต่ความใฝ่ฝันก็เหมือนกับพระจันทร์ ตรงที่นอกจากจะมีด้านสุกสว่างแล้ว ยังมีอีกด้านที่ถ้าหากเรามองมันใกล้ๆ เราจะพบกับมัน...
*ฝันไปไกลเกินใจจะไขว่คว้าให้เป็นดังหวัง
ฝืนทำใจไม่เจ็บไม่ช้ำ กับทางที่คนกำหนด
กฎเกณฑ์ของใคร... กันหนอ
เพราะเจ้าความใฝ่ฝันมันอยู่ห่างตา มันจึงทำให้ใครหลายคนที่พยายามเดินเข้าไปหามันต้องพบกับความเหนื่อยล้าและผิดหวัง หรือแม้ว่าจะก้าวไปถึงสิ่งที่ตนเองคาดหวังแล้ว ในความสวยงามที่เราเห็นในระยะไกล ก็มีหลุมบ่อขรุขระ มีกรวดทรายอันหยาบกระด้างที่เราต้องทำใจยอมรับมัน
*แค่เหงา... เพราะดาวไม่ยอมส่องแสง
เพราะจันทร์ในคืนขงแรม ไม่เคยเปลี่ยนแปลงหัวใจ
ให้ใครที่ใจล้าแรง
ได้หลับฝัน ถึงจันทร์ดวงเก่า
ที่ส่องทางให้เราก้าวเดิน บนทางของตัวเราเอง...
แม้ในความจริง สิ่งที่เราใฝ่ฝันอาจกลายเป็นเพียงแค่โลกที่ไม่มีจริง แต่ความใฝ่ฝันก็ยังมีคุณค่าในแง่ที่ทำให้เรารู้ว่าอย่างน้อยที่สุด เราก็ยังรู้ว่าเราจะมีชีวิตเพื่อสิ่งใด และเรายังมีบางสิ่งบางอย่างที่สวยงามให้หัวใจยึดเหนี่ยว
เหมือนที่แม้ว่าเราจะรู้ว่าพระจันทร์ที่เราเห็นเป็นเพียงก้อนหินตะปุ่มตะปั่ม แต่จันทร์ในดวงใจก็ยังคงสวยอยู่นั่นเอง...
*(หมายเหตุ * มาจากเนื้อเพลง จันทร์ดวงเก่า ของวิศณุ เทศขยัน)
แล้วจะอยู่ไปทำไม